Verhalen

2011

‘De schooltas’

Ik denk dat het dat gescheurde gele plastic tasje is waardoor ik hem ineens zie. Een wat schuchtere jongen met grote voortanden en een schaafplek op z’n voorhoofd. Een beetje ‘sneu’, zouden we thuis zeggen. Gekleed in een gestreept poloshirt en een wat smoezelige lange broek die ooit groen was. Aan zijn voeten eenvoudige sandalen. Later, op de foto’s, kan ik zien dat hij ons al sinds onze aankomst bij het schoolgebouwtje nieuwsgierig, maar op een afstandje volgde.

DSC_0187

Het schoolgebouw telt  vier lokalen en ziet er, ondanks de open gaten op de plekken waar eens ramen zaten en de weinige en gammele schoolbankjes in de klassen, toch redelijk verzorgd uit. Aan de zijkant van het rechthoekige gebouw staat de eigenlijke reden van ons bezoek: een grote zwarte watertank. Meer dan manshoog en met een inhoud van 10 duizend liter. Drought Emergency Response and Recovery Project staat erop geschreven, met daarboven in witte letters SHO, samenwerkende hulporganisaties en het logo van Cordaid.

DSC_0180

“Kijk,  water loopt van de dakgoot in de tank”,  wijst Ton Haverkort. “Kinderen die naar school komen, krijgen hier een lunch aangeboden zodat ze goed kunnen leren en ook weer energie hebben om naar huis toe te lopen”,  legt hij uit.  Het gaat daarbij vaak om grote afstanden. Wanneer er in een droge periode op school geen water is, komen kinderen niet en missen ze langdurig onderwijs. Deze tank is volgens Ton groot genoeg om een normale droogte te overbruggen. “Je houdt de kinderen dus in school, ook tijdens zo’n periode.”

DSC_0193

“His name is Kresri”, zegt de leraar die met ons meeloopt wanneer ik hem vraag hoe de jongen met het gele plastic tasje heet. Kresri blijkt 10 jaar oud te zijn en woont twee uur lopen van school. Op de vraag of hij ons zijn klas wil laten zien geeft Kresri geen antwoord, maar knikt heftig van ja en loopt hij direct met grote stappen richting het klaslokaal. De les is afgelopen en op een van de bankjes legt hij zorgvuldig zijn schriften neer. Hij laat ons zijn biologie schrift zien. Een mooi handschrift en een tekening van een plant: wortel, stengel, blad. We prijzen zijn nette handschrift en via de tolk laat hij, haast plechtig weten: “Ik ben degene die dat geschreven heeft.”

DSC_0195

“Hij wil onderwijzer worden”, zegt de tolk. Wanneer we vragen waarom, legt Kresri uit dat hij graag anderen ook de dingen wil leren die hij hier op school leert. Dan stopt hij zijn schriften weer zorgvuldig in het nu nog meer uit elkaar vallende  gele plastic tasje. Op naar huis, twee uur lopen.
Weer buiten bij de watertank vraag ik Ton Haverkort waarom het vooral de beelden van honger en ellende zijn, die zorgen dat het Nederlandse publiek de beurs trekt. Positieve en constructieve beelden als van deze tank scoren, zo leg ik hem enigszins cynisch voor, minder goed bij inzamelingsacties. “Ja en nee”, zegt Ton. “Ik denk dat er door het hele jaar mensen zijn die geld geven aan organisaties als de onze. Ik denk ook dat het goed is dat in een noodsituatie extra wordt gegeven. Tegelijkertijd is het jammer dat het de ergste beelden moeten zijn die dat extra zetje geven.” Wie daaraan ‘schuldig’ is? Iedereen, zegt Ton: hulporganisaties, media, politiek maar ook het publiek zelf. Dit patroon doorbreken vraagt volgens hem extra inzet van ontwikkelingsorganisaties: “We moeten het publiek meer informeren over wat de werkelijke situaties zijn en wat de meest effectieve activiteiten op de lange duur zijn om dit soort situaties meer te helpen voorkomen”.

2010

uit logo Nieuws, vrijdag 29 januari 2010

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: